Een melding van Witsnuitlibellen op de Kop van Schouwen?!

Peter Geene,  foto: Henk Wagenaar

Tijdens de geweldige excursie op de Schotsman van 14 mei hoorden we van Piet de Keuning dat ie in de buurt van de Boompjesput een 5-tal Witsnuitlibellen had gezien en waarschijnlijk de Noordse. Onze deskundigen vroegen hem natuurlijk uit over de details: hattie dan veel of weinig rode vlekken bovenop het achterlijf? Hattie van de zijkant gezien op segment 2 een doorlopende rode vlek naar onderen of was die gescheiden met een los vlekje? Dat was niet duidelijk geworden in de vlucht. Dus besloten we op de werkgroepbijeenkomst de week daarop een extra (kleine) excursie te doen met Piet naar de bewuste spot! Zaterdag 21 mei dus afgesproken (dankzij Ralf’s wondersnelle interventie met zijn mobieltje tijdens de vergadering). Na een andere afzegging waren Henk Wagenaar en ik er.

We hebben uiteindelijk op meerdere plekken gezocht. Bij de Boompjesput was een paar dagen daarvoor al een clubje SBB-specialisten (Theo Muuse o.a.) wezen checken en niets gezien. Maar verderop bij het vliegveld langs de Strandweg (Verklikkerduinen) liggen nog wat duinplasjes, dus niet gewanhoopt… Bij de eerste poel vliegen enkele Platbuiken, een Viervlek en een Oeverlibel, een vrouwtje Keizerlibel, naast zeker 100 Azuurtjes en enkele Lantaarntjes. Heel aardig dus, maar geen Witsnuit. De tweede plas idem dito qua soorten, met wat meer aantallen. We lopen daarna bij een derde poel, langwerpig (8-vormig uitgegraven met de doelsoort Noordse Witsnuit, jawel) met fraaie langzaam aflopende oevers, vol Russen, Waterweegbree, Munt e.d. en op diverse plekken met struweel ter beschutting. Ook hier vliegen genoemde soorten en ineens roept Piet: daar vliegt er een! We zien een donkere schim, die voor Piet uit vliegt naar ons toe en ja, je ziet een witte snuit, de rest is zwart met donkerrood: het is hem! Gelukkig dat Piet hem zelf het eerst zag, dat bevestigde zijn waarnemingscapaciteiten!!! Geen twijfel meer aan, het is een witsnuit, maar nu nog determineren. Gelukkig strijkt meneer Witsnuit meteen op een Duindoorn neer en kunnen we dichtbij komen. Foto’s worden van twee kanten gemaakt en jawel, we zien een gehele, gele voorrand van de vleugel met een rood pterostigma/vleugelpuntvlek. Thuis nog eens goed nagekeken en het klopt. De Venwitsnuit heeft maar tot de helft van de voorvleugelrand een gele ader en naar de vleugelbasis toe is deze zwart, net als het pterostigma. Het gevonden exemplaar was dus de Noordse witsnuitlibel.

Daarmee is de waarneming gelukkig bevestigd en is de doelsoortensubsidie voor het graven van poeltjes op de Kop van Schouwen goed besteed en veilig. Deze soort is vooral bekend van vennen, maar tevens van de hele westelijke duinrand.

Naast deze Noordse Witsnuit komt ook de VENWITSNUITLIBEL bij ons voor. Toen iemand van de Nederlandse Vereniging voor Libellenstudie zei dat er in de duinen geen Venwitsnuitlibellen voorkomen, heeft Jan Goedbloed direct zijn foto van de Venwitsnuit opgestuurd van een paar jaar geleden.  Hiermee was ook het bewijs van de aanwezigheid van de Venwitsnuit in de duinen bevestigd.

Onze atlas tot 2006 maakt melding van de Venwitsnuitlibel op Walcheren in 2001 ; dit is mijn waarneming op de grens van de duinen en bossen van Oranjezon; een meanderende plas die inmiddels geheel is dichtgegroeid.

Nu hebben we er nu dus nog een witsnuitsoort in de duinen bij!